Depresja

Anna, lat 50, mówi: „Czuję w sobie napięcie i czuję się win­na, lecz nie wiem, dlaczego. Nie mogę spać ani jeść, więc przychodzą tu moi przyjaciele i karmią mnie. Nawet jeśli uda mi się zasnąć na chwilę, kiedy się budzę, jestem tak bardzo wyczerpana, że nie mogę wstać z łóżka. Jestem przerażona tym, co się ze mną dzieje”.

Depresja to choroba, która u ludzi dorosłych występuje bar­dzo często. W ciągu całego życia zapada na nią jedna na pięć osób, dwukrotnie częściej kobiety niż mężczyźni. Niestety, w ponad połowie przypadków pozostaje nierozpoznana i nie jest leczona. Po części spowodowane jest to tym, że w po­czątkowym okresie niczym nie różni się od zwykłego smut­ku czy złego nastroju, które od czasu do czasu miewamy wszyscy. Gdy u kogoś następuje znaczny wzrost stężenia cu­kru we krwi, jak np. w cukrzycy lub w związku ze złama­niem nogi, można dokładnie określić początek choroby lub wskazać różnice między stanem dotychczasowym a obecnym

i jednoznacznie stwierdzić, że ten ktoś jest chory. W przypad­ku depresji wszystko zależy od nasilenia objawów i czasu trwania złego samopoczucia. Nawet jeśli początek choroby jest tak trudny do zidentyfikowania, ważne jest, aby podjąć leczenie. Depresja odbija się niekorzystnie na życiu zawodo­wym, towarzyskim i relacjach z bliskimi. Osoba chora prze­staje interesować się innymi ludźmi, czuje się zmęczona, wy­czerpana, nie widzi wyjścia z sytuacji, w jakiej się znajduje, traci nadzieję i chce się poddać. Nieleczona depresja niesie za sobą wysokie, 15-procentowe ryzyko popełnienia samobój­stwa.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.